Akananuru: Palai – 339

(The hero speaks to his heart when parting from his love)

This is the dewy season;
Now, through every deep furrow
Cut by the strong wheels of the tall chariot
Drawn by fleeing horses,
Water flows with force and moves like snakes;
The green gram crops are ripe;
The ripe pods in bunches
Remain apart from one another
And resemble converged fingers;
The manliness of our undaunted heart
Poised for hard tasks goads us
And pushes us forward which our boundless love
For our sweetheart pulls us back.
We are now in a dilemma like an unfortunate ant
That is caught between a hollow stalk
That burns at both ends.
She is friendly with us
Even like our life with our body;
Her love for us is equal(vital)
To that life’s thriving
Whereas parting from her
Is almost its death!
Alas, is she now under the grip of pain?
Pity, it is that she should be so!

— Naraimudi Nettaiyar

அகநானூறு: 339, திணை: பாலை 
போகாநின்ற தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்கு சொல்லியது

வீங்கு விசைப் பிணித்த விரை பரி நெடுந்தேர்
நோன் கதிர் சுமந்த ஆழி ஆழ் மருங்கிற்
பாம்பு என முடுகு நீர் ஓடக் கூம்பிப்
பற்று விடு விரலின் பயறுகாய் ஊழ்ப்ப
அற்சிரம் நின்றன்றாற் பொழுதே முற்பட
ஆள் வினைக்கு எழுந்த அசைவு இல் உள்ளத்து
ஆண்மை வாங்கக் காமம் தட்பக்
கவை படு நெஞ்சம் கண்கண் அகைய
இரு தலைக் கொள்ளி இடை நின்று வருந்தி
ஒரு தலைப் படாஅ உறவி போன்றனம்
நோம் கொல் அளியள் தானே யாக்கைக்கு
உயிர் இயைந்தன்ன நட்பின் அவ் வுயிர்
வாழ்தல் அன்ன காதல்
சாதல் அன்ன பிரிவு அரியோளே.
— நரைமுடி நெட்டையார்


Akananuru: Palai – 111

(The companion of the heroine consoles her friend when the hero is away)

Our lover crossed a bright and sky-high mountain.
There, atop the Otaikkunram
The webs spun by the spiders
Amidst the dried-up branches of Neamai trees
Wave in the air by the western wind
And look like the silver banners
That are held high by the royal tuskers.
The weary and thirsty tuskers
Mistake them for rain-clouds
And lift their paining trunks together
And trumpet like the Tumpu*
That are blown by the dancers
Who sing their songs while enumerating
The manifold glories of their patrons.
On the way,
A wild dog, expert in hunting
Kills a boar and drags it with force
When a vulture of ruddy ears which resemble
The torch used at night
To examine the wounds of warriors
Who fell in the battle-field
Where close fighting took place,
‘Drinks deep its blood.
Pained and put to derision
By the scornful foes
Who spoke daggers at him,
Our lover went seeking fresh wealth
Not contented with his ancestral.
He will come eft soon my friend,
May you prosper!

— Palaipatiya Perunkatunko

* Tumpu – A wind instrument wrought of bamboo.

அகநானூறு 111: திணை – பாலை ,தோழி தலைவியிடம் சொன்னது
உள் ஆங்கு உவத்தல் செல்லார் கறுத்தோர்
எள்ளல் நெஞ்சத்து ஏஎச் சொல் நாணி
வருவர் வாழி தோழி அரச
யானை கொண்ட துகிற்கொடி போல
அலந்தலை ஞெமையத்து வலந்த சிலம்பி
ஓடைக் குன்றத்துக் கோடையொடு துயல் வர
மழை என மருண்ட மம்மர் பல உடன்
ஓய் களிறு எடுத்த நோயுடை நெடுங்கை
தொகு சொல் கோடியர் தூம்பின் உயிர்க்கும்
அத்தக் கேழல் அட்ட நற்கோள்
செந்நாய் ஏற்றைக் கம்மென ஈர்ப்பக்
குருதி ஆரும் எருவைச் செஞ்செவி
மண்டு அமர் அழுவத்து எல்லிக் கொண்ட
புண் தேர் விளக்கின் தோன்றும்
விண் தோய் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே –

— சேரமான் பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ

அறிஞர் அ. தட்சிணாமூர்த்திக்கு தொல்காப்பியர் விருது (2015)- வேந்தர் தொலைகாட்சி செய்திகள்

செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம் வழங்கும் குடியரசுத்தலைவர் விருதாகிய தொல்காப்பியர் விருது(2015) அறிஞர் அ. தட்சிணாமூர்த்திக்கு வழங்கப்படுகிறது. அது பற்றிய செய்தி வேந்தர் தொலைகாட்சியில்