Kuruntokai – 47. Kurinji

(The confidante of the heroine addresses the moon when the hero stands nearby during night tryst)

O moon white and long-glowing!
You favour not the clandestine love of our man
who visits here by midnight, braving the forest,
where a boulder, covered with fallen flowers
of the black-trunked Venkai tree
appears like a huge tiger-cub!

– Neduvennilavinar


குறுந்தொகை: 47. குறிஞ்சி

கருங்கால் வேங்கை வீயுகு துறுகல்
இரும்புலிக் குருளையிற் றோன்றுங் காட்டிடை
எல்லி வருநர் களவிற்கு
நல்லை யல்லை நெடுவெண்ணிலவே.
– நெடுவெண்ணிலவினார்

(இராவந்தொழுகுங்காலை முன்னிலைப் புறமொழியாக நிலாவிற்கு உரைப்பாளாகத் தோழி உரைத்தது.)

Advertisements

Akananuru: Kurinci 122

(The heroine speaks to her companion when the hero stands near the fence)

My friend!
Here in this ancient town
With its drunken and uproarious lads
The folks sleep not,
Though no festival keeps them awake;
When the bazaar of great foison
And other streets are in silence steeped,
Our mother of harsh and unsparing words
Slumbers not;
If she who keeps us under her surveillance
Closes her eyes in sleep,
The never-sleeping and ever-vigilant
Watchmen move about in all celerity;
When even they who carry bright spears
At times choose to sleep
The dogs of pointed teeth howl and bark;
Even when the loud-mouthed dogs cease to bark,
The great moon spreads its rays in the sky
and makes the night appear as day;
Should the moon set in the western hill
And if dense darkness engulfs the world
In the midnight,
When ghouls roam about,
The strong-beaked owls,
Questing after the rats in the house,
Hoot and screech, creating panic in our heart.
If the owls dwelling in the holes of trees keep silent,
The bantams shriek with their ringing voice;
If on a lucky day
When all these hurdles cease to be,
Then alas, the hero enthroned in our heart
Does not turn up;
Such is our clandestine love
Like unto the protective forest full of rocks
At Urantai, the capital of Tittan
Girt with forted walls,
Who owns sturdy steeds
That gambado with ease
Whilst their bells tinkle!

– Paranar


குறிஞ்சி 122

இரும் பிழி மகாஅர் இவ் அழுங்கல் மூதூர்
விழவு இன்றுஆயினும் துஞ்சாது ஆகும்;
மல்லல் ஆவண மறுகு உடன் மடியின்,
வல் உரைக் கடுஞ் சொல் அன்னை துஞ்சாள்;

பிணி கோள் அருஞ் சிறை அன்னை துஞ்சின்,
துஞ்சாக் கண்ணர் காவலர் கடுகுவர்;
இலங்குவேல் இளையர் துஞ்சின், வை எயிற்று
வலம் சுரித் தோகை ஞாளி மகிழும்;
அர வாய் ஞமலி மகிழாது மடியின்,

பகல் உரு உறழ நிலவுக் கான்று விசும்பின்
அகல்வாய் மண்டிலம் நின்று விரியும்மே;
திங்கள் கல் சேர்பு கனை இருள் மடியின்,
இல் எலி வல்சி வல் வாய்க் கூகை
கழுது வழங்கு யாமத்து அழிதகக் குழறும்;

வளைக்கண் சேவல் வாளாது மடியின்,
மனைச் செறி கோழி மாண் குரல் இயம்பும்;
எல்லாம் மடிந்தகாலை, ஒரு நாள்
நில்லா நெஞ்சத்து அவர் வாரலரே; அதனால்,
அரி பெய் புட்டில் ஆர்ப்பப் பரி சிறந்து,

ஆதி போகிய பாய்பரி நன் மா
நொச்சி வேலித் தித்தன் உறந்தைக்
கல் முதிர் புறங்காட்டு அன்ன
பல் முட்டின்றால் தோழி! நம் களவே.

தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழிக்குச் சொல்லுவாளாய், தலைமகன் சொற்றது; தோழி சொல் எடுப்ப, தலைமகள் சொல்லியதூஉம் ஆம்.

– பரணர்

சங்க இலக்கியங்களும் திணைக் கலப்பு மணமும்

சங்க காலத்தில் இயற்றப்பட்ட அகத்திணைச் செய்யுட்கள் அக்காலத் தமிழ் மக்களின் ஆண் பெண் உறவு பற்றிய கோட்பாடுகளைத் தெளிவுறக் காட்டுகின்றன. முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், நெய்தல், பாலை என்னும் ஐந்து திணைகளிலும் அவ்வத் திணையின் இயற்கையை ஒட்டி ஐந்து வகையான வாழ்க்கை முறைகள் உருவாகியிருந்தன என்பதனைத் திணைச் செய்யுட்கள் உணர்த்துகின்றன. இவர்கள் தனித்தனிப் பண்பாடுகளைப் போற்றினாலும் தமக்குள் பொருளாதார உறவு கொண்டிருந்தனர் என்று அறியச் சான்றுகள் உள்ளன. இப்பொருளாதார உறவு பண்டமாற்றின் வழியே வளர்ந்ததாகும். இதற்குமேல், இப்பல்வகைப் பிரிவினரிடையே மணவுறவு நிலவிற்றா என்பது ஒரு வினாவாகும். சாதியமைப்பு இறுக்கமான காலங்களிலும் கலப்பு மணங்கள் நடந்தே உள்ளன. எனவே பண்டும் அத்தகு இலக்கியப் படைப்பாளர்கள் பண்டைக் காலத்தில் இப்புறனடை நிகழ்ச்சியை இலக்கியப் பொருளாகக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அற்றைச் சமூகத்தில் எத்தகைய மரபுகள் பின்பற்றப்பட்டனவோ அவற்றை மனத்திற்கொண்டு அக்கால இலக்கிய மரபுகளோடு இணைத்துச் செய்யுள் செய்தனர். ஒரு திணை மாந்தர் தமக்குள்ளேயே கொண்டும் கொடுத்தும் வாழ்ந்த நிலையினைக் கண்டனர்; ஒரு திணைக்குள்ளேயே வயது வந்த ஆணும் பெண்ணும் கண்டு காமமுற்று மணக்கும் நிலையினையே அகத்திணைக்குப் பொருளாக்கினர். எனினும், சங்கப் பாடல்களை ஆய்ந்த இக்காலச் சான்றோர் சிலர் அன்று திணைக்கலப்பு மணத்திற்கும் இடமிருந்தது என்று கருதுகின்றனர். இக்கருத்தின் வன்மை மென்மைகளை ஆய்வது இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

சங்க இலக்கியங்களும் திணை கலப்பு மணமும்

வெவ்வேறு நிலப்பகுதிகளின் வாழ்க்கைமுறைகளும் கணிசமான அளவில் வேறுபட்டிருந்தன. கருப்பொருள் பற்றிய தொல்காப்பியச் சூத்திரம் இதனைத் தெளிவாகவே உணர்த்துகின்றது. முல்லை, குறிஞ்சி முதலான திணைகளைத் தனித்தனி உலகமாகவே காட்டுவார் தொல்காப்பியர். இப்பண்பாட்டு வேறுபாடு நிலம் விட்டு நிலம் நடைபெறும் கலப்பு மணங்களை ஊக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. ஒரு திணையாரிடையே நடந்த காதல் மணமும்கூடப் பல்வேறு தடைகளை நீக்கி வெற்றிபெற வேண்டிய நிலைமை அன்றிருந்தது. ஊரலர், உடன்போக்கு, அன்னையின் சினம், தமர் தேடிச் செல்லல், மடலேற்றம் பற்றிய பேச்சு ஆகியவை காதலர்க்கு இருந்த இடையூறுகளையே காட்டுகின்றன.

திணைக்கலப்பு மணமும் சங்க இலக்கியத்தில் பாடப்பட்டுள்ளது என்பதற்கு அம்மூவனாரின் இரு செய்யுட்கள் சான்றாகக் கொள்ளப்படுகின்றன. (அகம். 140,390) இவை இரண்டும் தலைவன் கூற்றுகளாக அமைந்தனவாகும். இவற்றில் இடம்பெறும் தலைவி அன்று உப்பு வாணிகத்திலீடுபட்டிருந்த உமணர் என்னும் குடியாரின் மகளாவாள். உப்பை விலை கூறி விற்கும்பொழுது அவளைக் கண்டு காதலுற்ற காளையின் கூற்றாக இச்செய்யுட்கள் அமைகின்றன.

பேராசிரியர் முனைவர் வ.சுப. மாணிக்கனார் அவர்கள் இவ்விரு செய்யுட்களையும் திணைக்கலப்பு மணம் பற்றியனவாகக் கருதியுள்ளார்கள். அகம். 140ஆம் செய்யுள் குறிஞ்சித் திணை சார்ந்த தலைவனுக்கும் நெய்தற் குமரிக்கும் இடையே தோன்றிய காதலையும், அகம்.390 ஆம் செய்யுள் முல்லைத் தலைவனுக்கும் நெய்தற் குமரிக்கும் இடையே தோன்றிய காதலையும் விளக்கும் எனத் தம் தமிழ்க் காதலில் விளக்கியுள்ளார்கள்.+

இவ்விரு செய்யுட்களிலும் உமணர் பற்றிய செய்திகள் உள்ளன.
அவை வருமாறு:

பெருங்கடல் வேட்டத்துச் சிறுகுடிப் பரதவர்
இருங்கழிச் செறுவின் உழாஅது செய்த —
வெண்கல் உப்பின் கொள்ளை சாற்றி
என்றுழ் விடர குன்றம் போகும்
கதழ்கோல் உமணர் காதல் மடமகள் (அகம் 140.1-5)

உவர்விளை உப்பின் கொள்ளை சாற்றி
அதர்படு பூழிய சேட்புலம் படரும்
ததர்கோல் உமணர் (அகம், 3901-3)

உமணர் என்னும் இனத்தவர் கடற்கரையில் விளையும் உப்பினை உள்நாட்டில் நெடுந்தொலைவு எடுத்துச் சென்று விற்கும் இயல்பினர் என்பதே உமணர் பற்றி நாம் உணரும் செய்தியாகும்; உமணர் கடற்கரை வாழ்வினர் என்று இச்செய்யுட்கள் கூறவில்லை. நாடெல்லாம் சுற்றி வணிகம் செய்யும் இயல்பினர் உமணர் என்றும், அத்தகையோரின் மகள் தலைவியென்றுமே தலைவன் குறிப்பிடு கின்றான். என்றுாழ் விடர குன்றம் போகும் என்னும் பகுதியைக் கொண்டு தலைவன் தலைவியைச் சந்தித்த இடம் குறிஞ்சி நிலம் என்று முடிவு செய்து இச்செய்யுள் குறிஞ்சித் தலைவனுக்கும் நெய்தற் குமரிக்கும் நடக்கும் காதலைக் காட்டுகிறது என்று பேராசிரியர் மாணிக்கனார் அவர்கள் கூறியுள்ளதாகத் தெரிகிறது. ஆனால், உமணர் என்பார் கடற்கரை உப்பை மலை நாடு வரைக்கும் எடுத்துச் சென்று விற்போர் என்பதே செய்யுளில் காணப்படும் செய்தியாகும். ‘கழியுப்பு முகந்து கன்னாடு மடுக்கும் ஆரைச் சாகாட்டு ஆழ்ச்சி போக்கும் (புறம், 60; 7-8) என்னும் புறச் செய்யுட் பகுதியும் உமணரின் இத்தன்மையை விளக்குகிறது.

அகம் 390ஆம் செய்யுளில் முல்லை நிலம் பற்றிய குறிப்பேதும் இல்லை. உமணர் செல்லும் நாடு இச்செய்யுளில் அதர்படு பூழிய சேட்புலம்’ என்றே உள்ளது. எனினும் இதிலிடம்பெறும் தலைவன் முல்லை நிலத்தவன் எனப் பேராசிரியர் அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள். இது விளங்குமாறில்லை. அஃதெவ்வாறாயினும் மேற்காட்டிய பகுதி தலைவியின் குடியியல்பைக் காட்டுவதேயன்றித் தலைவனை அடையாளம் காட்டுவதன்று என்பது உறுதியாகும்.

இவ்விரு செய்யுட்களிலும் இடம்பெறும் தலைமக்கள் இன்ன நிலத்தினர் என உணர்ந்தாலன்றி இச்செய்யுட்கள் திணைக் கலப்புப் பற்றித்தான் பேசுகின்றனவா அல்லவா என்பதனை உறுதிப்படுத்த முடியாது.

இவ்விரு செய்யுட்களிலும் உமணப் பெண் உப்பிற்கு ஈடாக நெல்லைக் குறிப்பிடுகின்றாள். ‘நெல்லும் உப்பும் நேரே ஊரீர் கொள்ளிரோ (அகம், 390. 8-9) நெல்லின் நேரே வெண்கல் உப்பு (அகம் 140:7) இக்குறிப்புக்களின் அடிப்படையில் காண்கையில் உமணப் பெண் மருத நிலத்தில் உப்பு விற்றாள் என்று பேராசிரியர் முனைவர் தமிழண்ணல் அவர்கள் முடிவு செய்கின்றார்கள். இக்குறிப்பு இச்செய்யுட்களில் இடம்பெறும் தலைவன் மருத நிலத்தான் என்பதனைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. எனவே முனைவர் தமிழண்ணல் அவர்களுடைய முடிவு சரியானதேயாகும். எனினும், உமணப் பெண்ணை நெய்தல் திணைக்குரியவளாகக் கருதியமையால் இவர்கள் மருத நிலத் தலைவனுக்கும் நெய்தல் நிலத் தலைவிக்கும் இடையே நடக்கும் திணைக்கலப்புக் காதலாகக் கூறியுள்ளார்கள்.++

சங்க காலத்தில் பரக்கப் பேசப்படும் மாந்தருள் உமணர் என்பார் குறிப்பிடத்தக்கோராவர். பாலைப் பாடல்கள் இவர்களுடைய நெடுஞ்செலவு பற்றியும் பிற இயல்புகள் பற்றியும் விரிவாகப் பேசுகின்றன. எனினும் இவர்கள் இன்ன நிலத்தினர் என்று அடையாளம் காட்டக்கூடிய குறிப்புக்களைப் பெரும்பான்மையான செய்யுட்களில் காண முடியவில்லை.

உமணர் இன்ன திணையினர் என உணர்த்தும் ஒரே சான்று நற்றிணையில் உள்ளது.

தம்நாட்டு விளைந்த வெண்ணெல் தந்து
பிறநாட்டு உப்பின் கொள்ளை சாற்றி (நற். 183:1-2)

என்னும் குறிப்பினால், உமணர் நெல் விளையும் மருத நிலத்திற் குரியவரே எனத் துணிய முடிகின்றது. நற்றிணை உரையாசிரியர் பின்னத்தூர் நாராயண சாமி ஐயரும் இதனைத் தெளிவுப்படுத்தியுள்ளார்கள். மருத நில உழவருள் ஒரு சாரார் உப்பு வாணிகத்தில் ஈடுபட்டனர் என்றும், இவர்கள் நாட்டின் பல பகுதிகட்கும் சென்று உப்பை விற்றுப் பொருள் தொகுத்திருக்க வேண்டுமென்றும் சங்க இலக்கியம் தரும் குறிப்புக்கள் காட்டுகின்றன. இவர்கள் உப்பை விளைவித்தோராக அன்றி அதனைப் பெற்றுப் பிறர்க்கு தந்தோராகவே இருந்தனர். சிறுகுடிப்பரதவர் உழாது செய்த உப்பினை விற்றனர் உமணர் எனக் கூறும் அகம் 140ஆம் செய்யுள் உமணரைப் பரதவரிலிருந்து நன்கு வேறுபடுத்திடக் காணலாம்.

மேற்கண்ட விளக்கத்தினால் அம்மூவனாரின் இரு செய்யுட்களும் நிலம் கடந்த காதலர்ளையன்றி, மருதநிலத்தவரான காதலர்களையே காட்டுகின்றன என்று அறிய முடிகிறது. எனவே திணைக் கலப்பு மணம் அற்றைப் புலவர்தம் இலக்கியப் பொருளாக அமையவில்லை என முடிவு செய்தல் தவறாகாது.
——————————————————————————–
+ சாலை இளந்திரையன், சமுதாய நோக்கு, பக்.75, 80
+ தமிழ்க் காதல், பக். 31.
++Tradition and Talent in Cankam Poetry. P. 157

— முனைவர். அ. தட்சிணாமூர்த்தி
தமிழிலக்கிய ஆய்வுக்கோவை – தொகுதி II, 1987,
பதிப்பாசிரியர்கள்: ச. அகத்தியலிங்கம், சோ. ந. கந்தசாமி
தமிழியற் சிந்தனைகள், அகல் பதிப்பகம், சென்னை, 2003, (பக். 37 – 41)