Professor A. Dakshinamurthy

Home » Sangam Classics

Category Archives: Sangam Classics

Akananuru: Neythal – 370

(The companion of the heroine speaks to her friend to be overheard by the hero who waits beside the fence)

The day is losing its light

The young girls, all wearing curved garlands,

who played the Vantal game, now begin to proceed homeward;

At this hour you express your fear,

That if you abide, grieving all alone, at your home,

Which is thatched with dry grass, comely and uberous,

After having spent the day with us in play

In the dense and spotless shade of the wide-leaved Punnai trees,

Your father will put you under strict surveillance.

Neither  you relish my telling you to go home;

You say that you will cease to live,

Should you return home; so leaving you to stand alone

In this beach, even like the sea-goddess

During the evening, where your wreaths of Gnalal flowers

That burgeoned by the buzzing of bees

Sway together with the garland of Neytal blooms,

Rare, cool and fresh, I cannot afford

To return home, having lost all my splendour,

Like the girl who returns home

After having performed the frenzied dance,

And having forfeited of her former charm.

Let this village resound with gossip!

— Ammuvanar

அகநானூறு: 370, திணை: நெய்தல், பகலே சிறைப்புறமாகத் தலைமக்கட்க்குச் சொல்லுவளாய்த் தோழி சொல்லியது.

வளைவாய்க் கோதையர் வண்டல் தைஇ
இளையோர் செல்ப எல்லும் எல்லின்று
அகல் இலைப் புன்னைப் புகர் இல் நீழல்
பகலே எம்மொடு ஆடி இரவே
காயல் வேய்ந்த தேயா நல் இல்
நோயொடு வைகுதி ஆயின் நுந்தை
அருங்கடிப் படுவலும் என்றி மற்று
செல்லல் என்றலும் ஆற்றாய் செலினே
வாழலென் என்றி ஆயின் ஞாழல்
வண்டு படத் ததைந்த கண்ணி நெய்தல்
தண் அரும் பைந்தார் துயல்வர அந்திக்
கடல் கெழு செல்வி கரை நின்றாங்கு
நீயே கானல் ஒழிய யானே
வெறி கொள் பாவையின் பொலிந்த என் அணி துறந்து
ஆடுமகள் போலப் பெயர்தல்
ஆற்றேன் தெய்ய அலர்க இவ்வூரே.


Akananuru: Palai – 339

(The hero speaks to his heart when parting from his love)

This is the dewy season;

Now, through every deep furrow

Cut by the strong wheels of the tall chariot

Drawn by fleeing horses,

Water flows with force and moves like snakes;

The green gram crops are ripe;

The ripe pods in bunches

Remain apart from one another

And resemble converged fingers;

The manliness of our undaunted heart

Poised for hard tasks goads us

And pushes us forward which our boundless love

For our sweetheart pulls us back.

We are now in a dilemma like an unfortunate ant

That is caught between a hollow stalk

That burns at both ends.

She is friendly with us

Even like our life with our body;

Her love for us is equal(vital)

To that life’s thriving

Whereas parting from her

Is almost its death!

Alas, is she now under the grip of pain?

Pity, it is that she should be so!

— Naraimudi Nettaiyar

அகநானூறு: 339, திணை: பாலை 
போகாநின்ற தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்கு சொல்லியது

வீங்கு விசைப் பிணித்த விரை பரி நெடுந்தேர்
நோன் கதிர் சுமந்த ஆழி ஆழ் மருங்கிற்
பாம்பு என முடுகு நீர் ஓடக் கூம்பிப்
பற்று விடு விரலின் பயறுகாய் ஊழ்ப்ப
அற்சிரம் நின்றன்றாற் பொழுதே முற்பட
ஆள் வினைக்கு எழுந்த அசைவு இல் உள்ளத்து
ஆண்மை வாங்கக் காமம் தட்பக்
கவை படு நெஞ்சம் கண்கண் அகைய
இரு தலைக் கொள்ளி இடை நின்று வருந்தி
ஒரு தலைப் படாஅ உறவி போன்றனம்
நோம் கொல் அளியள் தானே யாக்கைக்கு
உயிர் இயைந்தன்ன நட்பின் அவ் வுயிர்
வாழ்தல் அன்ன காதல்
சாதல் அன்ன பிரிவு அரியோளே.
— நரைமுடி நெட்டையார்

Akananuru: Palai – 111

(The companion of the heroine consoles her friend when the hero is away)

Our lover crossed a bright and sky-high mountain.

There, atop the Otaikkunram

The webs spun by the spiders

Amidst the dried-up branches of Neamai trees

Wave in the air by the western wind

And look like the silver banners

That are held high by the royal tuskers.

The weary and thirsty tuskers

Mistake them for rain-clouds

And lift their paining trunks together

And trumpet like the Tumpu*

That are blown by the dancers

Who sing their songs while enumerating

The manifold glories of their patrons.

On the way,

A wild dog, expert in hunting

Kills a boar and drags it with force

When a vulture of ruddy ears which resemble

The torch used at night

To examine the wounds of warriors

Who fell in the battle-field

Where close fighting took place,

‘Drinks deep its blood.

Pained and put to derision

By the scornful foes

Who spoke daggers at him,

Our lover went seeking fresh wealth

Not contented with his ancestral.

He will come eft soon my friend,

May you prosper!

— Palaipatiya Perunkatunko

* Tumpu – A wind instrument wrought of bamboo.

அகநானூறு 111: திணை – பாலை ,தோழி தலைவியிடம் சொன்னது
உள் ஆங்கு உவத்தல் செல்லார் கறுத்தோர்
எள்ளல் நெஞ்சத்து ஏஎச் சொல் நாணி
வருவர் வாழி தோழி அரச
யானை கொண்ட துகிற்கொடி போல
அலந்தலை ஞெமையத்து வலந்த சிலம்பி
ஓடைக் குன்றத்துக் கோடையொடு துயல் வர
மழை என மருண்ட மம்மர் பல உடன்
ஓய் களிறு எடுத்த நோயுடை நெடுங்கை
தொகு சொல் கோடியர் தூம்பின் உயிர்க்கும்
அத்தக் கேழல் அட்ட நற்கோள்
செந்நாய் ஏற்றைக் கம்மென ஈர்ப்பக்
குருதி ஆரும் எருவைச் செஞ்செவி
மண்டு அமர் அழுவத்து எல்லிக் கொண்ட
புண் தேர் விளக்கின் தோன்றும்
விண் தோய் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே –

— சேரமான் பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ

Akananuru: Palai- 163


Wilted Lotus, Source: Internet

(The heroine speaks in desperation to her friend who consoles her)

The cool clouds gathered in the sky

And poured heavily with thunderclaps

And caused the flowers to get crushed;

Then the rains became scanty;

It was the closing phase of the season

When our lover left us here alone and parted;

We were overtaken by boundless grief;

As we have grown weak

Even the very few bangles

Slipped off from our forearms;

Now when we are yearningly gazing

At the direction he went,

Expecting eagerly his return,

We are assailed by grief.

O northerly, carrying with you a benumbing chillness

That could cause even the hill to quake!

You seem to blow only for me, quite mercilessly,

At this midnight of early dewy season,

When the dew drops which look like

The fine particles of water that are thrown off

When an elephant puffs away after taking water,

Veil every place and cause lotus blossoms to get wilted.

May you blow like this, losing no time,

In the direction of our lover!

Should you do so, he whose heart is strongly linked

To the efforts of earning riches,

May perhaps return thinking of me,

His heart melting like the washing of a fine sand strip

Overrun by the channel water.

Poet Kalar Kiran Eyirriyar
Translated by Dr. A. Dakshinamurthy
AKANANURU: Volume II Manimitai Pavalam, Bharathidasan University, 1999.

அகநானூறு – 163. பாலை

விண் அதிர்பு தலைஇய, விரவு மலர் குழைய,

தண் மழை பொழிந்த தாழ்பெயற் கடை நாள்,
எமியம் ஆக, துனி உளம் கூர,
சென்றோர் உள்ளிச் சில் வளை நெகிழ,
பெரு நசை உள்ளமொடு வருநசை நோக்கி
விளியும் எவ்வமொடு, ‘அளியள்’ என்னாது

களிறு உயிர்த்தன்ன கண் அழி துவலை
முளரி கரியும் முன்பனிப் பானாள்,
குன்று நெகிழ்ப்பு அன்ன குளிர் கொள் வாடை!
எனக்கே வந்தனை போறி! புனற் கால்
அயிர் இடு குப்பையின் நெஞ்சு நெகிழ்ந்து அவிழ,

கொடியோர் சென்ற தேஎத்து, மடியாது
இனையை ஆகிச் செல்மதி;
வினை விதுப்புறுநர் உள்ளலும் உண்டே!

பிரிவின்கண் வற்புறுக்கும் தோழிக்குத்

தலைமகள் ஆற்றாமை மீதூரச் சொல்லியது. -கழார்க்கீரன் எயிற்றியார்


Natrinai: Kurinci Poem 182


(The confidante of the heroine speaks to the heroine overheard by the hero)

The moon has vanished

And the gloom has spread!

We are girls, as charming as well-wrought images

Which our prosperous mother protects with care,

In our painting-like comely house.

She, even she, is now

Immersed in sweet slumber.

Why not we fare forth to meet our lover

And enjoy his sweet embrace and then return home?

He has come here all alone, in spite of the pouring dew.

He has come here, like a tusker

Without its usual head-cover

And also without the riding mahouts

And the guards who protect it, walking with it.

Shall we return home leisurely,

After embracing his broad chest

As eager as the folk

Who regain their once-lost jewel?

Poet Anonymous
Translated by Dr. A. Dakshinamurthy
THE NARRINAI FOUR HUNDRED, International Institute of Tamil Studies, 2001

நிலவும் மறைந்தன்று இருளும் பட்டன்று
ஓவத்து அன்ன இடனுடை வரைப்பின்
பாவை அன்ன நிற் புறங்காக்கும்
சிறந்த செல்வத்து அன்னையும் துஞ்சினள்
கெடுத்துப்படு நன் கலம் எடுத்துக் கொண்டாங்கு
நன் மார்பு அடைய முயங்கி மென்மெல
கண்டனம் வருகம் சென்மோ தோழி
கீழும் மேலும் காப்போர் நீத்த
வறுந் தலைப் பெருங் களிறு போல
தமியன் வந்தோன் பனியலை நிலையே

வரைவு நீட்டிப்ப தலைமகள் ஆற்றாமை அறிந்த
தோழி சிறைப்புறமாகச் சொல்லி வரைவு கடாயது

Kuruntokai: Invocation

Lord Murugan
The lovely feet of Lord Murugan¹

Are verily a pair of ruddy lotus-blooms;

His body is coral-red and His apparel is radiantly red

Like the Kunri seed;

Wielding his spear, long and beautiful,

He split open a mountain’s heart.²

Under the protection of that Lord,

Whose flag sports the signum of a bantam

This world enjoys blissful days!

¹ The presiding deity of the hilly tract

² The Krouñcam hill

Poet Paratam Patiya Peruntevanar
Translated by Dr. A. Dakshinamurthy
KURUNTOKAI – An Anthology of Classical Tamil Poetry,
Vetrichelvi Publishers, 2007

கடவுள் வாழ்த்து

தாமரை புரையுங் காமர் சேவடிப்
பவழத் தன்ன மேனித் திகழொளிக்
குன்றி யேய்க்கும் உடுக்கைக் குன்றின்
நெஞ்சுபக எறிந்த அஞ்சுடர் நெடுவேற்
சேவலங் கொடியோன் காப்ப
ஏம வைகல் எய்தின்றால் உலகே.
-பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார்.

Kuruntokai: Poem 3


Vaster than the earth, loftier than the heavens
And deeper than the ocean is my kinship
With the chief of a hilly domain
Where the bees store abundant honey,
Having buzzed the dark-stalked kurinci flowers!

(Poet- Tevakulattar)
– Translation by A. Dakshinamurthy

நிலத்தினும் பெரிதே வானினும் உயர்ந்தன்று
நீரினும் ஆரள வின்றே சாரல்
கருங்கோற் குறிஞ்சிப் பூக்கொண்டு
பெருந்தேன் இழைக்கும் நாடனொடு நட்பே.

%d bloggers like this: