Akananuru: Kurinci 122

(The heroine speaks to her companion when the hero stands near the fence)

My friend!
Here in this ancient town
With its drunken and uproarious lads
The folks sleep not,
Though no festival keeps them awake;
When the bazaar of great foison
And other streets are in silence steeped,
Our mother of harsh and unsparing words
Slumbers not;
If she who keeps us under her surveillance
Closes her eyes in sleep,
The never-sleeping and ever-vigilant
Watchmen move about in all celerity;
When even they who carry bright spears
At times choose to sleep
The dogs of pointed teeth howl and bark;
Even when the loud-mouthed dogs cease to bark,
The great moon spreads its rays in the sky
and makes the night appear as day;
Should the moon set in the western hill
And if dense darkness engulfs the world
In the midnight,
When ghouls roam about,
The strong-beaked owls,
Questing after the rats in the house,
Hoot and screech, creating panic in our heart.
If the owls dwelling in the holes of trees keep silent,
The bantams shriek with their ringing voice;
If on a lucky day
When all these hurdles cease to be,
Then alas, the hero enthroned in our heart
Does not turn up;
Such is our clandestine love
Like unto the protective forest full of rocks
At Urantai, the capital of Tittan
Girt with forted walls,
Who owns sturdy steeds
That gambado with ease
Whilst their bells tinkle!

– Paranar

குறிஞ்சி 122

இரும் பிழி மகாஅர் இவ் அழுங்கல் மூதூர்
விழவு இன்றுஆயினும் துஞ்சாது ஆகும்;
மல்லல் ஆவண மறுகு உடன் மடியின்,
வல் உரைக் கடுஞ் சொல் அன்னை துஞ்சாள்;

பிணி கோள் அருஞ் சிறை அன்னை துஞ்சின்,
துஞ்சாக் கண்ணர் காவலர் கடுகுவர்;
இலங்குவேல் இளையர் துஞ்சின், வை எயிற்று
வலம் சுரித் தோகை ஞாளி மகிழும்;
அர வாய் ஞமலி மகிழாது மடியின்,

பகல் உரு உறழ நிலவுக் கான்று விசும்பின்
அகல்வாய் மண்டிலம் நின்று விரியும்மே;
திங்கள் கல் சேர்பு கனை இருள் மடியின்,
இல் எலி வல்சி வல் வாய்க் கூகை
கழுது வழங்கு யாமத்து அழிதகக் குழறும்;

வளைக்கண் சேவல் வாளாது மடியின்,
மனைச் செறி கோழி மாண் குரல் இயம்பும்;
எல்லாம் மடிந்தகாலை, ஒரு நாள்
நில்லா நெஞ்சத்து அவர் வாரலரே; அதனால்,
அரி பெய் புட்டில் ஆர்ப்பப் பரி சிறந்து,

ஆதி போகிய பாய்பரி நன் மா
நொச்சி வேலித் தித்தன் உறந்தைக்
கல் முதிர் புறங்காட்டு அன்ன
பல் முட்டின்றால் தோழி! நம் களவே.

தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழிக்குச் சொல்லுவாளாய், தலைமகன் சொற்றது; தோழி சொல் எடுப்ப, தலைமகள் சொல்லியதூஉம் ஆம்.

– பரணர்


Akananuru: Palai – 339

(The hero speaks to his heart when parting from his love)

This is the dewy season;
Now, through every deep furrow
Cut by the strong wheels of the tall chariot
Drawn by fleeing horses,
Water flows with force and moves like snakes;
The green gram crops are ripe;
The ripe pods in bunches
Remain apart from one another
And resemble converged fingers;
The manliness of our undaunted heart
Poised for hard tasks goads us
And pushes us forward which our boundless love
For our sweetheart pulls us back.
We are now in a dilemma like an unfortunate ant
That is caught between a hollow stalk
That burns at both ends.
She is friendly with us
Even like our life with our body;
Her love for us is equal(vital)
To that life’s thriving
Whereas parting from her
Is almost its death!
Alas, is she now under the grip of pain?
Pity, it is that she should be so!

— Naraimudi Nettaiyar

அகநானூறு: 339, திணை: பாலை 
போகாநின்ற தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்கு சொல்லியது

வீங்கு விசைப் பிணித்த விரை பரி நெடுந்தேர்
நோன் கதிர் சுமந்த ஆழி ஆழ் மருங்கிற்
பாம்பு என முடுகு நீர் ஓடக் கூம்பிப்
பற்று விடு விரலின் பயறுகாய் ஊழ்ப்ப
அற்சிரம் நின்றன்றாற் பொழுதே முற்பட
ஆள் வினைக்கு எழுந்த அசைவு இல் உள்ளத்து
ஆண்மை வாங்கக் காமம் தட்பக்
கவை படு நெஞ்சம் கண்கண் அகைய
இரு தலைக் கொள்ளி இடை நின்று வருந்தி
ஒரு தலைப் படாஅ உறவி போன்றனம்
நோம் கொல் அளியள் தானே யாக்கைக்கு
உயிர் இயைந்தன்ன நட்பின் அவ் வுயிர்
வாழ்தல் அன்ன காதல்
சாதல் அன்ன பிரிவு அரியோளே.
— நரைமுடி நெட்டையார்

Akananuru: Palai – 111

(The companion of the heroine consoles her friend when the hero is away)

Our lover crossed a bright and sky-high mountain.
There, atop the Otaikkunram
The webs spun by the spiders
Amidst the dried-up branches of Neamai trees
Wave in the air by the western wind
And look like the silver banners
That are held high by the royal tuskers.
The weary and thirsty tuskers
Mistake them for rain-clouds
And lift their paining trunks together
And trumpet like the Tumpu*
That are blown by the dancers
Who sing their songs while enumerating
The manifold glories of their patrons.
On the way,
A wild dog, expert in hunting
Kills a boar and drags it with force
When a vulture of ruddy ears which resemble
The torch used at night
To examine the wounds of warriors
Who fell in the battle-field
Where close fighting took place,
‘Drinks deep its blood.
Pained and put to derision
By the scornful foes
Who spoke daggers at him,
Our lover went seeking fresh wealth
Not contented with his ancestral.
He will come eft soon my friend,
May you prosper!

— Palaipatiya Perunkatunko

* Tumpu – A wind instrument wrought of bamboo.

அகநானூறு 111: திணை – பாலை ,தோழி தலைவியிடம் சொன்னது
உள் ஆங்கு உவத்தல் செல்லார் கறுத்தோர்
எள்ளல் நெஞ்சத்து ஏஎச் சொல் நாணி
வருவர் வாழி தோழி அரச
யானை கொண்ட துகிற்கொடி போல
அலந்தலை ஞெமையத்து வலந்த சிலம்பி
ஓடைக் குன்றத்துக் கோடையொடு துயல் வர
மழை என மருண்ட மம்மர் பல உடன்
ஓய் களிறு எடுத்த நோயுடை நெடுங்கை
தொகு சொல் கோடியர் தூம்பின் உயிர்க்கும்
அத்தக் கேழல் அட்ட நற்கோள்
செந்நாய் ஏற்றைக் கம்மென ஈர்ப்பக்
குருதி ஆரும் எருவைச் செஞ்செவி
மண்டு அமர் அழுவத்து எல்லிக் கொண்ட
புண் தேர் விளக்கின் தோன்றும்
விண் தோய் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே –

— சேரமான் பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ

Akananuru: Palai- 163


Wilted Lotus, Source: Internet


(The heroine speaks in desperation to her friend who consoles her)

The cool clouds gathered in the sky
And poured heavily with thunderclaps
And caused the flowers to get crushed;
Then the rains became scanty;
It was the closing phase of the season
When our lover left us here alone and parted;
We were overtaken by boundless grief;
As we have grown weak
Even the very few bangles
Slipped off from our forearms;
Now when we are yearningly gazing
At the direction he went,
Expecting eagerly his return,
We are assailed by grief.
O northerly, carrying with you a benumbing chillness
That could cause even the hill to quake!
You seem to blow only for me, quite mercilessly,
At this midnight of early dewy season,
When the dew drops which look like
The fine particles of water that are thrown off
When an elephant puffs away after taking water,
Veil every place and cause lotus blossoms to get wilted.
May you blow like this, losing no time,
In the direction of our lover!
Should you do so, he whose heart is strongly linked
To the efforts of earning riches,
May perhaps return thinking of me,
His heart melting like the washing of a fine sand strip
Overrun by the channel water.

–Poet Kalar Kiran Eyirriyar
Translated by Dr. A. Dakshinamurthy
AKANANURU: Volume II Manimitai Pavalam, Bharathidasan University, 1999.


அகநானூறு – 163. பாலை

விண் அதிர்பு தலைஇய, விரவு மலர் குழைய,

தண் மழை பொழிந்த தாழ்பெயற் கடை நாள்,
எமியம் ஆக, துனி உளம் கூர,
சென்றோர் உள்ளிச் சில் வளை நெகிழ,
பெரு நசை உள்ளமொடு வருநசை நோக்கி
விளியும் எவ்வமொடு, ‘அளியள்’ என்னாது

களிறு உயிர்த்தன்ன கண் அழி துவலை
முளரி கரியும் முன்பனிப் பானாள்,
குன்று நெகிழ்ப்பு அன்ன குளிர் கொள் வாடை!
எனக்கே வந்தனை போறி! புனற் கால்
அயிர் இடு குப்பையின் நெஞ்சு நெகிழ்ந்து அவிழ,

கொடியோர் சென்ற தேஎத்து, மடியாது
இனையை ஆகிச் செல்மதி;
வினை விதுப்புறுநர் உள்ளலும் உண்டே!

பிரிவின்கண் வற்புறுக்கும் தோழிக்குத்

தலைமகள் ஆற்றாமை மீதூரச் சொல்லியது. -கழார்க்கீரன் எயிற்றியார்

Akananuru: Neytal – Poem 70


(The companion of the heroine discloses the happy decision of the hero to wed the heroine)

O my friend,
The village women skilled in gossip
Made public our affair
And everyone came to know of our kinship with our lover,
Who is the chief of a littoral region;
There, the successful fisherfolks
With curved boats
Greatly praise the worth
Of their beauteous nets of multitudinous interstices
And divide amongst their kin
In their malodorous village
The Ayilai fish they netted.
Now, the dinsome village is wrapped up in silence
Like unto the banyan tree of many a stilt root
From the branches of which birds chirped ceaselessly
And which the triumphant Rama stilled
With a show of his hand,
That he might discuss in peace secret matters.
At the hoary Tanushkoti upon the shore —
The town of the great Pandyas,
The wielders of victorious spears –,
A town where women would collect blooms of neytal
With rounded stems
Which would blossom amidst green foliage
In the watery fields, hard by the shore,
Where the fresh and golden blossoms of Nalal
And punnai trees shed their pollen
And make picturesque the sand —-,
To adorn themselves on festival days.

Poet Maturai Tamil Kutthanar Katuvan Mallanar
Translated by Dr. A. Dakshinamurthy
Akananuru: Volume I Kalitriyanai Nirai, Bharathidasan University, 1999.

Akananuru: Palai – Poem 55

(The mother’s answer to her friends who console her on the elopement of her daughter)

The orb of the sun that moves in the heavens
Sense forth its fierce rays to the Earth;
The heat causes even the rocks to split.
The route stretching long is so hot
That even the flying birds wilt and die.
The gravel, sharp like chisel, puncture the feet of the wayfarers
Who might fall dead anywhere in the wilderness
Full of singed bamboo clusters burnt by the fierce heat
It is through this path, my daughter eloped with her lover,
A lad strong like a tusker of enormous strength
And I grow weak heaving heart sighs
Like unto the bellow of the ironsmith.
My heart is on fire. I canst not shut my eyes in slumber,
And my mind presents to me the picture
Of my daughter’s wading through the wilderness,
Ceralatan fought with Karikalvalavan with weapons
Bright at the battle-field of Vennipparantalai
And got wounded on his back;
Besieged by shame caused by his ignoble wound,
He fasted unto death, facing north
With sword in his hand, in the field where he lost to his foe.
The news bitter and sweet at once, fill on the ears of the wise,
Who gave up their ghost forthwith following their monarch to Valhalla.
I feel not sorry for the reason that my daughter eloped with her lover
Through a terrible wilderness; But I grieve deep and wrestle with my life
That refuses to quit like unto that of Ceralatan’s bound, as it is to this earth.

Poet Mamulanar
Translated by Dr. A. Dakshinamurthy
AKANANURU: Volume I KALITRIYANAI NIRAI, Bharathidasan University, 1999.

Note: One’s friends fasting unto death was an ancient practice. This happened in the case of Koperumcholan, who fasted unto death due to a misunderstanding with his sons.

(Purananuru: 217,220,221,222)


Akananuru:Neytal – Poem 110

(The companion of the heroine discloses the clandestine love of the heroine, to the foster mother)

I reck not if our mother should know of it;
Neither do I, if this scandalous and dinsome village hears of it.
I will speak out in plain words; None else is the cause.
I will even make solemn affirmations in the name of the deity of Pukar
Whose floods are full of maelstroms.
One day we sported in the sea with our garlanded friends;
We build tiny houses of sand and indulged in imaginary cooking;
After getting tired of our sporting we rested awhile by way of relief;
At that time came a stranger to us and said,
“O innocent girls of broad, soft and bamboo like shoulders!
The day light has dwindled; I am too weary;
What if I were your guest and share with you your victuals
Served in a soft leaf and stay with you in this small hamlet bustling with activity?”
On beholding him , we out of our bashfulness dropped our heads down,
Hid behind one another’s back and said: “Sir, this is not a dish fit for you,
It is but a dish cooked with unappetizing fish.”
All of a sudden, we beheld the vessels in the sea
With their flags fluttering in the air; We ran with great eagerness
After destroying the sand-houses with our feet;
We avoided standing before him any further;
With a protracted look at me alone, amongst all who stood there,
He spoke with a sore heart, “O girl of bright forehead!
Shall I take leave of you?” When I said, “Yes”, he stood for a long while
Holding the lotus staff of his chariot. He who is even now envisioned by me
Is the cause of her malady.

Poet Pontaippacalaiyar
Translated by Dr. A. Dakshinamurthy
Bharathidasan University, 1999