Professor A. Dakshinamurthy

Home » Sangam Classics » Akananuru » Manimitai Pavalam: 121 – 300

Category Archives: Manimitai Pavalam: 121 – 300

Akananuru: Kurinci 122

(The heroine speaks to her companion when the hero stands near the fence)

My friend!

Here in this ancient town

With its drunken and uproarious lads

The folks sleep not,

Though no festival keeps them awake;

When the bazaar of great foison

And other streets are in silence steeped,

Our mother of harsh and unsparing words

Slumbers not;

If she who keeps us under her surveillance

Closes her eyes in sleep,

The never-sleeping and ever-vigilant

Watchmen move about in all celerity;

When even they who carry bright spears

At times choose to sleep

The dogs of pointed teeth howl and bark;

Even when the loud-mouthed dogs cease to bark,

The great moon spreads its rays in the sky

and makes the night appear as day;

Should the moon set in the western hill

And if dense darkness engulfs the world

In the midnight,

When ghouls roam about,

The strong-beaked owls,

Questing after the rats in the house,

Hoot and screech, creating panic in our heart.

If the owls dwelling in the holes of trees keep silent,

The bantams shriek with their ringing voice;

If on a lucky day

When all these hurdles cease to be,

Then alas, the hero enthroned in our heart

Does not turn up;

Such is our clandestine love

Like unto the protective forest full of rocks

At Urantai, the capital of Tittan

Girt with forted walls,

Who owns sturdy steeds

That gambado with ease

Whilst their bells tinkle!

– Paranar


குறிஞ்சி 122

இரும் பிழி மகாஅர் இவ் அழுங்கல் மூதூர்
விழவு இன்றுஆயினும் துஞ்சாது ஆகும்;
மல்லல் ஆவண மறுகு உடன் மடியின்,
வல் உரைக் கடுஞ் சொல் அன்னை துஞ்சாள்;

பிணி கோள் அருஞ் சிறை அன்னை துஞ்சின்,
துஞ்சாக் கண்ணர் காவலர் கடுகுவர்;
இலங்குவேல் இளையர் துஞ்சின், வை எயிற்று
வலம் சுரித் தோகை ஞாளி மகிழும்;
அர வாய் ஞமலி மகிழாது மடியின்,

பகல் உரு உறழ நிலவுக் கான்று விசும்பின்
அகல்வாய் மண்டிலம் நின்று விரியும்மே;
திங்கள் கல் சேர்பு கனை இருள் மடியின்,
இல் எலி வல்சி வல் வாய்க் கூகை
கழுது வழங்கு யாமத்து அழிதகக் குழறும்;

வளைக்கண் சேவல் வாளாது மடியின்,
மனைச் செறி கோழி மாண் குரல் இயம்பும்;
எல்லாம் மடிந்தகாலை, ஒரு நாள்
நில்லா நெஞ்சத்து அவர் வாரலரே; அதனால்,
அரி பெய் புட்டில் ஆர்ப்பப் பரி சிறந்து,

ஆதி போகிய பாய்பரி நன் மா
நொச்சி வேலித் தித்தன் உறந்தைக்
கல் முதிர் புறங்காட்டு அன்ன
பல் முட்டின்றால் தோழி! நம் களவே.

தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழிக்குச் சொல்லுவாளாய், தலைமகன் சொற்றது; தோழி சொல் எடுப்ப, தலைமகள் சொல்லியதூஉம் ஆம்.

– பரணர்

 

Akananuru: Palai- 163

wiltedlotus

Wilted Lotus, Source: Internet

(The heroine speaks in desperation to her friend who consoles her)

The cool clouds gathered in the sky

And poured heavily with thunderclaps

And caused the flowers to get crushed;

Then the rains became scanty;

It was the closing phase of the season

When our lover left us here alone and parted;

We were overtaken by boundless grief;

As we have grown weak

Even the very few bangles

Slipped off from our forearms;

Now when we are yearningly gazing

At the direction he went,

Expecting eagerly his return,

We are assailed by grief.

O northerly, carrying with you a benumbing chillness

That could cause even the hill to quake!

You seem to blow only for me, quite mercilessly,

At this midnight of early dewy season,

When the dew drops which look like

The fine particles of water that are thrown off

When an elephant puffs away after taking water,

Veil every place and cause lotus blossoms to get wilted.

May you blow like this, losing no time,

In the direction of our lover!

Should you do so, he whose heart is strongly linked

To the efforts of earning riches,

May perhaps return thinking of me,

His heart melting like the washing of a fine sand strip

Overrun by the channel water.

Poet Kalar Kiran Eyirriyar
Translated by Dr. A. Dakshinamurthy
AKANANURU: Volume II Manimitai Pavalam, Bharathidasan University, 1999.


அகநானூறு – 163. பாலை

விண் அதிர்பு தலைஇய, விரவு மலர் குழைய,

தண் மழை பொழிந்த தாழ்பெயற் கடை நாள்,
எமியம் ஆக, துனி உளம் கூர,
சென்றோர் உள்ளிச் சில் வளை நெகிழ,
பெரு நசை உள்ளமொடு வருநசை நோக்கி
விளியும் எவ்வமொடு, ‘அளியள்’ என்னாது

களிறு உயிர்த்தன்ன கண் அழி துவலை
முளரி கரியும் முன்பனிப் பானாள்,
குன்று நெகிழ்ப்பு அன்ன குளிர் கொள் வாடை!
எனக்கே வந்தனை போறி! புனற் கால்
அயிர் இடு குப்பையின் நெஞ்சு நெகிழ்ந்து அவிழ,

கொடியோர் சென்ற தேஎத்து, மடியாது
இனையை ஆகிச் செல்மதி;
வினை விதுப்புறுநர் உள்ளலும் உண்டே!

பிரிவின்கண் வற்புறுக்கும் தோழிக்குத்

தலைமகள் ஆற்றாமை மீதூரச் சொல்லியது. -கழார்க்கீரன் எயிற்றியார்

 

%d bloggers like this: