Professor A. Dakshinamurthy

Home » Sangam Classics » Akananuru » Nitilak Kovai: 301 – 400

Category Archives: Nitilak Kovai: 301 – 400

Akananuru: Neythal – 370

(The companion of the heroine speaks to her friend to be overheard by the hero who waits beside the fence)

The day is losing its light

The young girls, all wearing curved garlands,

who played the Vantal game, now begin to proceed homeward;

At this hour you express your fear,

That if you abide, grieving all alone, at your home,

Which is thatched with dry grass, comely and uberous,

After having spent the day with us in play

In the dense and spotless shade of the wide-leaved Punnai trees,

Your father will put you under strict surveillance.

Neither  you relish my telling you to go home;

You say that you will cease to live,

Should you return home; so leaving you to stand alone

In this beach, even like the sea-goddess

During the evening, where your wreaths of Gnalal flowers

That burgeoned by the buzzing of bees

Sway together with the garland of Neytal blooms,

Rare, cool and fresh, I cannot afford

To return home, having lost all my splendour,

Like the girl who returns home

After having performed the frenzied dance,

And having forfeited of her former charm.

Let this village resound with gossip!

— Ammuvanar

அகநானூறு: 370, திணை: நெய்தல், பகலே சிறைப்புறமாகத் தலைமக்கட்க்குச் சொல்லுவளாய்த் தோழி சொல்லியது.

வளைவாய்க் கோதையர் வண்டல் தைஇ
இளையோர் செல்ப எல்லும் எல்லின்று
அகல் இலைப் புன்னைப் புகர் இல் நீழல்
பகலே எம்மொடு ஆடி இரவே
காயல் வேய்ந்த தேயா நல் இல்
நோயொடு வைகுதி ஆயின் நுந்தை
அருங்கடிப் படுவலும் என்றி மற்று
செல்லல் என்றலும் ஆற்றாய் செலினே
வாழலென் என்றி ஆயின் ஞாழல்
வண்டு படத் ததைந்த கண்ணி நெய்தல்
தண் அரும் பைந்தார் துயல்வர அந்திக்
கடல் கெழு செல்வி கரை நின்றாங்கு
நீயே கானல் ஒழிய யானே
வெறி கொள் பாவையின் பொலிந்த என் அணி துறந்து
ஆடுமகள் போலப் பெயர்தல்
ஆற்றேன் தெய்ய அலர்க இவ்வூரே.


Akananuru: Palai – 339

(The hero speaks to his heart when parting from his love)

This is the dewy season;

Now, through every deep furrow

Cut by the strong wheels of the tall chariot

Drawn by fleeing horses,

Water flows with force and moves like snakes;

The green gram crops are ripe;

The ripe pods in bunches

Remain apart from one another

And resemble converged fingers;

The manliness of our undaunted heart

Poised for hard tasks goads us

And pushes us forward which our boundless love

For our sweetheart pulls us back.

We are now in a dilemma like an unfortunate ant

That is caught between a hollow stalk

That burns at both ends.

She is friendly with us

Even like our life with our body;

Her love for us is equal(vital)

To that life’s thriving

Whereas parting from her

Is almost its death!

Alas, is she now under the grip of pain?

Pity, it is that she should be so!

— Naraimudi Nettaiyar

அகநானூறு: 339, திணை: பாலை 
போகாநின்ற தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்கு சொல்லியது

வீங்கு விசைப் பிணித்த விரை பரி நெடுந்தேர்
நோன் கதிர் சுமந்த ஆழி ஆழ் மருங்கிற்
பாம்பு என முடுகு நீர் ஓடக் கூம்பிப்
பற்று விடு விரலின் பயறுகாய் ஊழ்ப்ப
அற்சிரம் நின்றன்றாற் பொழுதே முற்பட
ஆள் வினைக்கு எழுந்த அசைவு இல் உள்ளத்து
ஆண்மை வாங்கக் காமம் தட்பக்
கவை படு நெஞ்சம் கண்கண் அகைய
இரு தலைக் கொள்ளி இடை நின்று வருந்தி
ஒரு தலைப் படாஅ உறவி போன்றனம்
நோம் கொல் அளியள் தானே யாக்கைக்கு
உயிர் இயைந்தன்ன நட்பின் அவ் வுயிர்
வாழ்தல் அன்ன காதல்
சாதல் அன்ன பிரிவு அரியோளே.
— நரைமுடி நெட்டையார்

%d bloggers like this: