Professor A. Dakshinamurthy

Latest Updates

Protected: தொல்காப்பியர் விருது 2014-2015

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Akananuru: Neythal – 370

(The companion of the heroine speaks to her friend to be overheard by the hero who waits beside the fence)

The day is losing its light

The young girls, all wearing curved garlands,

who played the Vantal game, now begin to proceed homeward;

At this hour you express your fear,

That if you abide, grieving all alone, at your home,

Which is thatched with dry grass, comely and uberous,

After having spent the day with us in play

In the dense and spotless shade of the wide-leaved Punnai trees,

Your father will put you under strict surveillance.

Neither  you relish my telling you to go home;

You say that you will cease to live,

Should you return home; so leaving you to stand alone

In this beach, even like the sea-goddess

During the evening, where your wreaths of Gnalal flowers

That burgeoned by the buzzing of bees

Sway together with the garland of Neytal blooms,

Rare, cool and fresh, I cannot afford

To return home, having lost all my splendour,

Like the girl who returns home

After having performed the frenzied dance,

And having forfeited of her former charm.

Let this village resound with gossip!

— Ammuvanar


அகநானூறு: 370, திணை: நெய்தல், பகலே சிறைப்புறமாகத் தலைமக்கட்க்குச் சொல்லுவளாய்த் தோழி சொல்லியது.

வளைவாய்க் கோதையர் வண்டல் தைஇ
இளையோர் செல்ப எல்லும் எல்லின்று
அகல் இலைப் புன்னைப் புகர் இல் நீழல்
பகலே எம்மொடு ஆடி இரவே
காயல் வேய்ந்த தேயா நல் இல்
நோயொடு வைகுதி ஆயின் நுந்தை
அருங்கடிப் படுவலும் என்றி மற்று
செல்லல் என்றலும் ஆற்றாய் செலினே
வாழலென் என்றி ஆயின் ஞாழல்
வண்டு படத் ததைந்த கண்ணி நெய்தல்
தண் அரும் பைந்தார் துயல்வர அந்திக்
கடல் கெழு செல்வி கரை நின்றாங்கு
நீயே கானல் ஒழிய யானே
வெறி கொள் பாவையின் பொலிந்த என் அணி துறந்து
ஆடுமகள் போலப் பெயர்தல்
ஆற்றேன் தெய்ய அலர்க இவ்வூரே.

—–அம்மூவனார்

Akananuru: Palai – 339

(The hero speaks to his heart when parting from his love)

This is the dewy season;

Now, through every deep furrow

Cut by the strong wheels of the tall chariot

Drawn by fleeing horses,

Water flows with force and moves like snakes;

The green gram crops are ripe;

The ripe pods in bunches

Remain apart from one another

And resemble converged fingers;

The manliness of our undaunted heart

Poised for hard tasks goads us

And pushes us forward which our boundless love

For our sweetheart pulls us back.

We are now in a dilemma like an unfortunate ant

That is caught between a hollow stalk

That burns at both ends.

She is friendly with us

Even like our life with our body;

Her love for us is equal(vital)

To that life’s thriving

Whereas parting from her

Is almost its death!

Alas, is she now under the grip of pain?

Pity, it is that she should be so!

— Naraimudi Nettaiyar


அகநானூறு: 339, திணை: பாலை 
போகாநின்ற தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்கு சொல்லியது

வீங்கு விசைப் பிணித்த விரை பரி நெடுந்தேர்
நோன் கதிர் சுமந்த ஆழி ஆழ் மருங்கிற்
பாம்பு என முடுகு நீர் ஓடக் கூம்பிப்
பற்று விடு விரலின் பயறுகாய் ஊழ்ப்ப
அற்சிரம் நின்றன்றாற் பொழுதே முற்பட
ஆள் வினைக்கு எழுந்த அசைவு இல் உள்ளத்து
ஆண்மை வாங்கக் காமம் தட்பக்
கவை படு நெஞ்சம் கண்கண் அகைய
இரு தலைக் கொள்ளி இடை நின்று வருந்தி
ஒரு தலைப் படாஅ உறவி போன்றனம்
நோம் கொல் அளியள் தானே யாக்கைக்கு
உயிர் இயைந்தன்ன நட்பின் அவ் வுயிர்
வாழ்தல் அன்ன காதல்
சாதல் அன்ன பிரிவு அரியோளே.
— நரைமுடி நெட்டையார்

Akananuru: Palai – 111

(The companion of the heroine consoles her friend when the hero is away)

Our lover crossed a bright and sky-high mountain.

There, atop the Otaikkunram

The webs spun by the spiders

Amidst the dried-up branches of Neamai trees

Wave in the air by the western wind

And look like the silver banners

That are held high by the royal tuskers.

The weary and thirsty tuskers

Mistake them for rain-clouds

And lift their paining trunks together

And trumpet like the Tumpu*

That are blown by the dancers

Who sing their songs while enumerating

The manifold glories of their patrons.

On the way,

A wild dog, expert in hunting

Kills a boar and drags it with force

When a vulture of ruddy ears which resemble

The torch used at night

To examine the wounds of warriors

Who fell in the battle-field

Where close fighting took place,

‘Drinks deep its blood.

Pained and put to derision

By the scornful foes

Who spoke daggers at him,

Our lover went seeking fresh wealth

Not contented with his ancestral.

He will come eft soon my friend,

May you prosper!

— Palaipatiya Perunkatunko

* Tumpu – A wind instrument wrought of bamboo.


அகநானூறு 111: திணை – பாலை ,தோழி தலைவியிடம் சொன்னது
உள் ஆங்கு உவத்தல் செல்லார் கறுத்தோர்
எள்ளல் நெஞ்சத்து ஏஎச் சொல் நாணி
வருவர் வாழி தோழி அரச
யானை கொண்ட துகிற்கொடி போல
அலந்தலை ஞெமையத்து வலந்த சிலம்பி
ஓடைக் குன்றத்துக் கோடையொடு துயல் வர
மழை என மருண்ட மம்மர் பல உடன்
ஓய் களிறு எடுத்த நோயுடை நெடுங்கை
தொகு சொல் கோடியர் தூம்பின் உயிர்க்கும்
அத்தக் கேழல் அட்ட நற்கோள்
செந்நாய் ஏற்றைக் கம்மென ஈர்ப்பக்
குருதி ஆரும் எருவைச் செஞ்செவி
மண்டு அமர் அழுவத்து எல்லிக் கொண்ட
புண் தேர் விளக்கின் தோன்றும்
விண் தோய் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே –

— சேரமான் பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ

அறிஞர் அ. தட்சிணாமூர்த்திக்கு தொல்காப்பியர் விருது (2015)

அறிஞர் அ. தட்சிணாமூர்த்திக்கு தொல்காப்பியர் விருது (2015)

செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம் வழங்கும் குடியரசுத்தலைவர் விருதாகிய தொல்காப்பியர் விருது(2015) அறிஞர் அ. தட்சிணாமூர்த்திக்கு வழங்கப்படுகிறது. அது பற்றிய செய்தி வேந்தர் தொலைகாட்சியில்


Dr. A. Dakshinamurthy receiving G. U. Pope Translation Award(2016)

எஸ். ஆர். எம் பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெற்ற தமிழ்ப்பேராயம் விருதுகள் வழங்கும் விழாவில் பத்துப்பாட்டின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பாகிய, “Pattuppattu In English – The Ten Tamil Idylls” எனும் நூலுக்காக முனைவர். அ. தட்சிணாமூர்த்திக்கு , ‘ஜி. யு. போப் மொழிபெயர்ப்பு விருது’ வழங்கப்படும் காணொளி

Dr.Dakshinamurthy Ayyaswami receiving SRM University – Thamizh Perayam’s ‘G. U. Pope Translation Award(2016)’ for the translation of the ancient Tamil Classic Patthuppaattu titled, ‘Pattuppattu In English – The Ten Tamil Idylls’. Date & Venue: 18/Feb/2017, SRM University, Kattankulathur

உலகம் உன்னுடையது (The world is yours)

bharathidASAN

Digging out a trench,

Go sinking lower and lower until you reach

the lowest of the nether worlds!

O gryllus falling into ditch!

Bow your head down! Turn your face down!

Keep hanging low your shoulders and lips!

Sink your weak heart, body and soul!

Be a lapper and declare it an honor!

Sink lower and lower,

lower than the base dog!

Bend low, grip the ground with your lips!

Be subdued and withdraw like a tortoise!

O spider! O tiny toad!

Lament! Expose your teeth! Dread! Bend! Babble!

O the stain on the densely black darkness!

O the dust of the hanging nerve!

Listen to this!

You are one among the humans, not mere soil!

Open your eyes! Rise up and contemplate deeply!

Raise your shoulders! Lift up your lustrous face!

Twirl your moustache and push it upward!

Give light to the world with a mere glance!

Lead the world with your thunderous laughter!

Demolish the wall between your home and that of your neighbours!

Remove the curtains amidst the streets!

Unite the nations together and move forward!

Ascend the mountain sky-high, without break!

Ascend higher and higher!

Climb high and cast your eyes in all directions!

Behold everywhere, the people of this earth!

Behold the vastness of your kind!

Behold the battalion of your brothers!

Feel elated on the sight of the human ocean,

That declares you its closest kin!

Expand your wisdom! Let it embrace the entire world!

Swallow the human kind with your broad vision!

Embrace and mingle yourself inseparably with it!

No divisions! No distinctions anywhere!

Eat when the world eats and dress well when the world does!

Wealth is common to all, I declare!

Lead the world, lead it in common!

O Comrade! Through your flood of love,

enfold men like the heavens!

Translated by Dr. A. Dakshinamurthy
Selected Poems of Bharathidasan, Bharathidasan University, 1991


உலகம் உன்னுடையது!

பள்ளம் பறிப்பாய், பாதாளத்தின்

அடிப்புறம் நோக்கி அழுந்துக! அழுந்துக!

பள்ளந்தனில்விழும் பிள்ளைப்பூச்சியே,

தலையைத் தாழ்த்து! முகத்தைத்தாழ்த்து!

தோளையும் உதட்டையும் தொங்கவை! ஈன

உளத்தை, உடலை, உயிரைச் சுருக்கு!

நக்கிக்குடி! அதை நல்லதென்று சொல்!

தாழ்ந்து தாழ்ந்து தாழ்ந்த நாயினும்

தாழ்ந்துபோ! குனிந்து தரையைக்கெளவி

ஆமையைப் போலே அடங்கி ஒடுங்கு!

பொட்டுப் பூச்சியே, புன்மைத்தேரையே,

அழு!இளி! அஞ்சு! குனி! பிதற்று!

கன்னங் கருத்த இருட்டின் கறையே!

தொங்கும் நரம்பின் தூளே! இதைக்கேள்:

மனிதரில் நீயுமோர் மனிதன்; மண்ணன்று!

இமைதிற! எழுந்து நன்றாய் எண்ணுவாய்!

தோளை உயர்த்து! சுடர்முகம் தூக்கு!

மீசையை முறுக்கி மேலே ஏற்று!

விழித்த விழியில் மேதினிக் கொளிசெய்!

நகைப்பை முழக்கு! நடத்துலோகத்தை!

உன்வீடு – உனது பக்கத்து வீட்டின்

இடையில் வைத்த சுவரை இடித்து

வீதிகள் இடையில் திரையை விலக்கி

நாட்டொடு நாட்டை இணைத்து மேலே

ஏறு! வானை இடிக்கும் மலைமேல்

ஏறு விடாமல்! ஏறு மேன்மேல்!

ஏறி நின்று பாரடா எங்கும்!

எங்கும் பாரடா இப்புவி மக்களை!

பாரடா உனது மானிடப்பரப்பை!

பாரடா உன்னுடன் பிறந்த பட்டாளம்!

என்குலம் என்றுனைத் தன்னிடம் ஒட்டிய

மக்கட் பெருங்கடல் பார்த்து மகிழ்ச்சிகொள்!

அறிவை விரிவுசெய்! அகண்ட மாக்கு!

விசாலப் பார்வையால் விழுங்கு மக்களை!

அணைந்துகொள்! உன்னைச் சங்கமமாக்கு!

மானிட சமுத்திரம் நானென்று கூவு!

பிரிவிலை! எங்கும் பேதமில்லை!

உலகம் உண்ணஉண்! உடுத்த உடுப்பாய்!

புகல்வேன்: “உடைமை மக்களுக்குப்பொது!”

புவியை நடத்து! பொதுவில் நடத்து!

வானைப் போல மக்களைத் தாவும்

வெள்ள அன்பால் இதனைக்

குள்ள மனிதர்க்கும் கூறடா தோழனே!

கவிஞர் பாரதிதாசன்

%d bloggers like this: