Bharathidasan’s The Curse Of Widowhood


Lies here discarded, O brother,
The jackfruit ripe at the root!
Evilsome beyond measure they call,
The full moon immensely cool!

The flowery grove of cool southerly,
Alas, lies its charm neglected!
The wreathe of flowers fragrant and cool
As stinking rubbish lies rejected!

A wholesome fruit fragrant and sweet,
They throw aside, unfit to seek!
A deadly poison they call
The nectarine melody of tuneful lute!

A crown that deserves our head to adorn,
They deem unfit to be worn!
Even to touch they advise against
A golden vessel of honey fragrant!

Such is the plight of the women,
In whom are seen in full,
All aspects of joy, O brother!
None is ashamed of this state!

Should her husband die, they load her head,
With the burden of painful widowhood!
And deny the right to choose
A man afresh as her spouse!

Like a man who seeks another mate
On the death of his beloved wife,
Let a woman too, take afresh a spouse,
When her husband breathes his last!

The released dart seeks its target
And our love too is of that sort!
Show me on earth that creature
Which does not wield its love-dart!

Loveless place is void indeed!
And the world is by love sustained!
To lay restrain on women’s love,
Does amount to destroying life!

Do not bury with wretched widowhood,
A heart that swells with love!
Consult not, the Sastras for a girl,
To embrace the shoulders of a handsome youth!

– Translation by Dr. A. Dakshinamurthy,
Annual magazine, Madurai Tamil Sangam, 1995-96.

கோரிக்கை அற்று கிடக்குதண்ணே இங்கு
வேரிற் பழுத்த பலா – மிகக்
கொடியதென் றெண்ணிடப் பட்டதண்ணே குளிர்
வடிகின்ற வட்ட நிலா!

சீரற்றிருக்குதைய்யோ குளிர் தென்றல்
சிறந்திடும் பூஞ்சோலை – சீ
சீ என்றிகழ்ந்திடப் பட்டதண்ணே நறுஞ்
சீதளப் பூ மாலை!

நாடப்படா தென்று நீக்கி வைத்தார்கள்
நலஞ்செய் நறுங் கனியைக் – கெட்ட
நஞ்சென்று சொல்லிவைத்தார் எழில் வீணை
நரம்புதரும் தொனியை!

சூடப்படாதென்று சொல்லிவைத்தார் தலை
சூடத்தகும் கிரீடத்தை – நாம்
தொடவும் தகாதென்று சொன்னார் நறுந்தேன்
துவைந்திடும் பொற் குடத்தை!

இன்ப வருக்கமெல் லாம்நிறை வாகி
இருக்கின்ற பெண்கள் நிலை -இங்
கிவ்விதமாய் இருக்குதண்ணே! இதில்
யாருக்கும் வெட்க மிலை!

தன்கண வன்செத்து விட்டபின் மாது
தலையிற்கைம் மைஎன ஓர் – பெருந்
துன்பச் சுமைதனைத் தூக்கிவைத்தார்; பின்பு
துணைதேட வேண்டாம் என்றார்.

துணைவி இறந்தபின் வேறு துணைவியைத்
தேடுமோர் ஆடவன் போல்- பெண்ணும்
துணைவன் இறந்தபின் வேறு துணைதேடச்
சொல்லிவிடு வோம்புவி மேல்

– பாவேந்தர் பாரதிதாசன்